Biografie

In mei 1992 werd in Den Haag het eigenzinnige trio Sprinkhuizen, Fennis & Didderen opgericht. Uit onvrede met de gezapige jazz-sfeer en onder invloed van de popmuziek en de zap-cultuur ontstond de SF&D-sound: "Monk meets Hendrix". De eerste CD "Vleesch en Visch" is met veel goede kritieken ontvangen en nu zijn ze met de promotie-toernee van hun tweede CD "Nieuw" bezig.
Veel eigen composities met jazz, blues, ballads, country, atonaal, en improvisatie passeren de revue. Bewerkte stukken zijn er van o.a. Wayne Shorter en Cecil Payne. Er zijn misschien iets minder gierende gitaren te horen maar deze worden vervangen door o.a. de bottleneck en, jawel, af en toe een zanglijn. De humor in hun stukken is altijd aanwezig wat goed te horen is in "Bebop" dat maar geen bebop mag worden of in "Lucky Luke" waar het cowboyfeest ruw verstoord wordt. De variatie in stijlen, tempi en dynamiek is ondertussen het handelsmerk van SF&D geworden. Maar welke stijl er ook gebruikt wordt, het blijft naar jazz ruiken!
Door de hechtheid van het trio en het spelplezier wat er van afstraalt, ontstaat er al snel een wisselwerking met het publiek, mede door de aankondigingen van Sprinkhuizen. De CD "Nieuw" is uitgebracht op hun eigen label "FanJazz".

Naar aanleiding van het uitkomen van "Vleesch en Visch" schreef Hein Van de Geyn het volgende: Zij hebben een betere balans gevonden tussen de verschillende elementen welke in elke kunstvorm aanwezig zijn: het hoofd, het hart en de'guts'. Zij mengen op een sterke manier een rock gevoel met jazz-repertoire; fraaie melodieŽn met Marshall-distortion; Zij zijn op een frisse manier onfris, georganiseerd anarchistisch, op een lelijke manier mooi. Sprinkhuizen, Fennis & Didderen is naÔef, intelligent, bot, groovy, sentimenteel, onverschillig, mooi, ruig maar bovenal ontzettend leuk om naar te luisteren.....

In Nederland is dit trio te zien en te horen op de belangrijke jazzpodia en festivals, ook waren zij al tweemaal te gast bij het tv programma "Reiziger in Muziek".